Trauma en gehechtheidproblematiek bij volwassenen

Al jaren is bekend dat een succesvolle psychotherapeutische behandeling bepaald wordt door de kwaliteit van de relatie tussen cliënt en psychotherapeut. Heftige emotionele reacties bij mensen met ernstig trauma in hun voorgeschiedenis kunnen hierbij een belangrijke factor zijn. Neurobiologisch onderzoek over de laatste decennia laat zien hoe vroege hechtingsrelaties cruciaal zijn voor de ontwikkeling van die structuren in het brein die ten grondslag liggen aan het vermogen tot affectregulatie. Het vermogen van de therapeut om, evenals een veilige ouder, sensitief te zijn voor een breed scala aan heftige emoties zonder zelf ontregeld te raken, is van cruciaal belang.

Doel

• Therapeuten bewust maken van de rol van gehechtheidervaringen en vroege trauma zowel bij hun cliënten als bij zichzelf.
• Het aanbieden van inzichten, ervaringen en technieken die het behandelen van mensen met ernstig trauma in hun voorgeschiedenis kan faciliteren.

DoelgroepGz-psychologen, klinisch psychologen, psychotherapeuten en psychiaters.

Inhoud

• Emoties en hun functie in het dagelijkse leven
• Het autonome zenuwstelsel
• Gehechtheid, het belang van vroege gehechtheidsrelaties voor het ontwikkelende brein
• Affectregulatie als kernbegrip
• Neurobiologie en vroege trauma, afweermechanismen en overlevingsstrategieën
• Lichamelijke reacties en het non-verbale geheugen
• Vroege gehechtheidsrelaties en hun verband met hechtingsstijlen en copingstrategieën op volwassen leeftijd: het Adult Attachment Interview
• Overdracht en tegenoverdracht in het kader van vroege gehechtheidsrelaties: de gehechtheidservaringen van de therapeut en de begrenzing van wat bereikbaar is in therapie vanuit de mogelijkheden en beperkingen van de therapeut
• De ‘non-specifieke factor’ in psychotherapie in het kader van gehechtheid, trauma en de neurobiologische reacties van zowel therapeut als cliënt